خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، شاعر بلندآوازه سده هشتم هجری، با نگاهی عمیق به عشق، انسان، زندگی و حقیقت، جهانی از معنا را در قالب غزل آفرید؛ جهانی که گذر زمان نتوانسته است از طراوت و جذابیت آن بکاهد.

حافظ تنها شاعر واژه‌ها نیست؛ او روایتگر دغدغه‌های همیشگی انسان است؛ از جست‌وجوی عشق و آزادی تا امید به روشنایی و رهایی از ریا. راز ماندگاری شعر او را باید در همین پیوند عمیق با زندگی و احساسات انسانی جست‌وجو کرد؛ پیوندی که مرزهای زمان و مکان را درنوردیده و شعرش را به بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت فرهنگی ایرانیان تبدیل کرده است.

بزرگداشت حافظ، فرصتی برای بازخوانی میراث گران‌بهای زبان و ادبیات فارسی و توجه دوباره به جایگاه شعر در زندگی امروز ماست؛ فرصتی برای آنکه در هیاهوی روزمرگی، لحظه‌ای درنگ کنیم و از دریچه نگاه این شاعر بزرگ، به عشق، امید و حقیقت بنگریم.

بی‌تردید، تا زمانی که زبان فارسی زنده است و دل انسان در جست‌وجوی عشق و معنا می‌تپد، حافظ نیز زنده خواهد ماند؛ در واژه‌ها، در خاطره‌ها و در دل مردمانی که شعر او را چراغ راه زندگی خویش می‌دانند.

یاد و نام حافظ شیرازی، گنجینه جاودان فرهنگ و ادب ایران، گرامی باد.